W bieżącym roku mija 79 lat od powstania w Polskiej Prowincji Księży Najświętszego Serca Jezusowego grupy misjonarzy krajowych, na czele której stanął jej pierwszy dyrektor – ks. Wincenty Turek SCJ. Od momentu erygowania prowincji w 1947 roku misje ludowe oraz działalność rekolekcyjna stały się najbardziej charakterystyczną i rozpoznawalną formą apostolstwa sercanów na ziemiach polskich.

Pierwsi misjonarze ludowi – ks. Franciszek Nagy, ks. Stefan Rychlicki oraz ks. Stanisław Sidełko – z wielką gorliwością podejmowali liczne rekolekcje parafialne. Dzięki ich pracy rozszerzało się nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa zarówno w parafiach, jak i w rodzinach.

 Równocześnie wierni coraz lepiej poznawali charyzmat Zgromadzenia oraz postać jego Założyciela, którego pragnieniem było, aby duchowi synowie szli do ludzi i „dawali poznać światu miłość Serca Jezusowego”.

Z biegiem lat działalność rekolekcyjno-misyjna stała się również źródłem licznych powołań sercańskich oraz ugruntowała silną pozycję sercanów w Kościele polskim. Powstała grupa rekolekcyjno-misyjna okazała się prawdziwym błogosławieństwem Bożego Serca dla Prowincji, a zarazem znakiem szczególnej opieki Matki Bożej Płaszowskiej nad obecnością sercanów w Polsce. Maryja Płaszowska od początku patronowała tej formie apostolstwa. 

Jej gorliwym czcicielem był ks. Wincenty Turek, który przyczynił się do odnowienia cudownego wizerunku w kościele parafialnym w Płaszowie i przed nim polecał rodzące się dzieło misji ludowych. To właśnie stąd, z Domu Macierzystego, wyruszał w Polskę, głosząc pierwsze misje intronizacyjne i rekolekcje w czasie, gdy kraj podnosił się z wojennych ruin.

Znaczenie tej posługi zostało dostrzeżone także przez papieża Jana Pawła II, który w Liście z okazji jubileuszu 75-lecia obecności sercanów w Polsce w 2003 roku napisał:

 „We wczesnych latach powojennych Wasze Zgromadzenie rozwinęło szczególne dzieło apostolskie, a mianowicie rekolekcje i misje intronizacyjne, których celem było poświęcenie rodzin i całych wspólnot parafialnych Boskiemu Sercu Jezusa. (…) Dzieło to nie straciło nic ze swej aktualności, gdyż także współczesne rodziny potrzebują umocnienia i odnowy w Źródle Miłości, którym jest Serce Zbawiciela”.

Wiele Prowincja zawdzięcza pierwszemu Dyrektorowi Misji Ludowych, jego następcom oraz wszystkim misjonarzom i rekolekcjonistom, którzy na przestrzeni lat podejmowali tę posługę. W swojej pracy starali się być „prorokami miłości i sługami pojednania”, niosąc orędzie miłości i wynagrodzenia do wszystkich miejsc, do których zostali posłani.

Nieprzypadkowo działalność rekolekcyjno-misyjna była zawsze ważnym tematem obrad kapituł i konferencji prowincjalnych. Podkreślano, że dzieło to narodziło się u zarania powstania prowincji, rozwijało się równolegle z jej historią i stało się jedną z najważniejszych wizytówek sercanów w Polsce.

Wielu pierwszych członków prowincji było przekonanych, że grupa rekolekcyjno-misyjna stanowi najlepszą „markę” Prowincji Polskiej. Wyrazem tego są słowa kard. Stanisława Nagyego zapisane w jego testamencie: „Najświętsze Serce Jezusa było głównym tematem mojej kapłańskiej działalności (…) Jeżeli dumny jestem z czegoś w działalności Prowincji Polskiej, to z działalności misyjnej współbraci”.

Rozwój duchowy, intelektualny i personalny grupy zawsze pozostawał jednym z priorytetów kolejnych zarządów prowincjalnych. Dzięki tej trosce grupa mogła dojrzewać i pełnić istotną rolę w całokształcie zaangażowań apostolskich Prowincji.

W ciągu siedemdziesięciu pięciu lat wypracowano charakterystyczny styl głoszenia słowa Bożego, określany mianem „sercańskiego”. Jego centrum od początku stanowi głoszenie misji intronizacyjnych Najświętszego Serca Pana Jezusa. Tak było u początków istnienia grupy i tak pozostaje do dziś.