Jego idea obejmowała życie i posługę konsekrowaną „dla budowania królestwa Bożej sprawiedliwości i miłości” oraz pogłębianie nabożeństwa do Serca Jezusa na całym świecie. Obecnie zgromadzenie działa w ponad 40 krajach na pięciu kontynentach, angażując się w duszpasterstwo parafialne, społeczne, edukacyjne i misyjne. �

Misje ludowe i praca misyjno-rekolekcyjna w Prowincji Polskiej sercanów stanowią najważniejszy obszar apostolskiej działalności tego zgromadzenia w Polsce. To one – obok życia wewnętrznego i formacji – definiowały tożsamość i obecność sercanów w Kościele polskim.

Początki działalności sercanów w Polsce

Obecność księży SCJ w Polsce sięga 1928 r., kiedy to zgromadzenie otworzyło swój dom w Krakowie. Formalnie Prowincja Polska została ustanowiona 10 stycznia 1947 r., kiedy to zgromadzenie otrzymało własną strukturę administracyjną i prawną. W momencie erygowania prowincji w kraju było 38 sercanów (22 księży, 12 kleryków i 4 braci). 

W powojennej rzeczywistości Kościoła w Polsce misje ludowe szybko stały się jednym z najważniejszych sposobów szerzenia życia religijnego i pogłębiania wiary wśród wiernych, zwłaszcza w czasach totalitarnego ucisku i ograniczeń wolności religijnej.

Rozwój misyjności i charyzmat sercański

Działalność misyjno-rekolekcyjna Sercanów na ziemiach polskich od wczesnych lat powojennych cechowała się intensywnym rozwojem i wypracowaniem własnego stylu głoszenia słowa Bożego, określanego jako „sercański”. To określenie nie odnosi się tylko do zawartości treści, ale także do specyfiki głoszonego orędzia – miłości Bożego Serca i wezwania do życia w zjednoczeniu z Jezusem. 

Grupa misjonarzy krajowych, utworzona w Prowincji Polskiej, prowadziła rekolekcje i misje nie tylko intronizacyjne (poświęcenie rodzin i wspólnot Najświętszemu Sercu), ale również:

* parafialne, * ewangelizacyjne, * miłosierdzia Bożego, * przed nawiedzeniem Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, * rodzinne, * młodzieżowe i szkolne, a także rekolekcje dla duchowieństwa i osób konsekrowanych.

Misje intronizacyjne, szczególnie silnie rozpowszechnione w drugiej połowie XX w., polegały na uroczystym poświęceniu parafii, rodzin i wspólnot Bożemu Sercu, umieszczając obraz Serca Bożego jako centralny znak obecności Bożej miłości w życiu wiernych.

Skala działalności misyjnej

Statystyki działalności prowincjalnej z lat 1936–2006 ukazują ogrom pracy apostolskiej sercanów:

2513 misji i rekolekcji intronizacyjnych Bożego Serca,

1950 misji parafialnych i ewangelizacyjnych,

4373 rekolekcji ogólnych i młodzieżowych,

744 rekolekcje dla osób duchownych,

918 renowacji misji.

Łącznie prowadzono 11 720 spotkań misyjno-rekolekcyjnych. Posługę tę wykonywało 56 księży należących do grupy misyjnej, wspieranych przez 76 kapłanów spoza niej. To świadectwo systematyczności i ciągłości pracy sercańskiej na przestrzeni wielu dziesięcioleci.

Wpływ i znaczenie

Działalność misyjna sercanów przyczyniła się do:

Rozwoju nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa – centralnego elementu duchowości zgromadzenia i jego apostolatu. Rozszerzenia charyzmatu zakonnego – zwłaszcza poprzez świadectwo życia i bogate doświadczenie duszpasterskie.

Wzbudzenia powołań – misyjne spotkania często stawały się miejscem rozeznania powołań zakonnych i kapłańskich.

Umocnienia kultury religijnej w parafiach i rodzinach – szczególnie w trudnych czasach PRL.

Dalsze perspektywy

Pod koniec XX i na początku XXI wieku prowadzono intensywne prace nad odnową form misyjnych w kontekście współczesnych wyzwań Kościoła i świata. Seminarium w Stadnikach wzmacnia formację homiletyczną i misyjną alumnów, aby mogły kontynuować dzieło apostolskie prowadzonych od dziesięcioleci misji ludowych.

Całość tej działalności wpisuje się w szeroki wymiar globalnej misji sercanów, którzy od końca XIX wieku realizują charyzmat, jaki pozostawił im ich założyciel – ks. Léon Dehon, pragnący, aby „miłość Bożego Serca” była znana i przeżywana przez wszystkich ludzi. 

Podsumowanie

Posługa misyjno-rekolekcyjna Polskiej Prowincji Księży Sercanów jest dziełem o ogromnym znaczeniu duszpasterskim, duchowym i społecznym. Jej dzieje odzwierciedlają nie tylko rozwój organizacyjny wspólnoty, lecz przede wszystkim żywe świadectwo wiary i zaangażowania w głoszenie Ewangelii miłości Bożej, zgodnie z misyjnym posłaniem Kościoła.